De ogen van een kunstenaar

Tijdens de rondleiding stapt er ineens een bijzondere man binnen, met een opvallende witte bril (“dat is hem” knikten wij naar elkaar). Hij mompelde iets in het Italiaans, keek enigzins chagrijnig naar een groepje toeristen en veerde even op toen ik in het Italiaans antwoord gaf op de vraag waar we verbleven, “ah, con Angelo!” Het was de zoon van de oprichter en hij gebaarde ons mee. Midden tussen de verfbussen nam hij plaats op een krukje en begon te schilderen (in zijn nette overhemd, waar overigens geen spatje verf op kwam). Binnen enkele minuten, met de draaischijf en een kunstige precisie van de verfbusjes schilderde hij kleurrijke patronen op borden en plateaus. Soms stopte hij even, dacht na over de kleuren en ging met nieuwe verfbusjes aan de slag. Wat zouden zijn ogen zien, wat voor ons nog niet zichtbaar is, dacht ik… De keramiek was mooi, maar de schilderkunst maakt het nog specialer. 

We gingen terug naar de winkel, waar alles nog meer tot leven kwam: de bijzondere vormen van de kommen, de gedraaide oortjes van de kannetjes, waarvan ik net had gezien hoe die handmatig gevlochten werden. De gestreepte groefdetails, die met grote precisie gegraveerd werden, alles met de hand gemaakt. De tijd en aandacht die het kost hadden we zojuist met eigen ogen gezien. 

We slenterden langs stapels met borden, bijzondere kommen, vazen en potten. “Ik ben nog lang niet klaar!” hoorde ik D roepen vanachter rekken vol keramiek. “Mooi, ik ook niet!” riep ik terug. Een kommetje met diepe cranberry rode kleuren en een bijzondere klassieke vorm trok mijn aandacht. Ik besloot het te kopen, samen met een bord dat een mooie toevoeging was aan de verzameling die ik tijdens eerdere reizen door Puglia had opgebouwd.

D kwam aan met iets dat op een grote bloempot leek. “EEN WIJNKOELER!”  riep hij. Ik moest lachen, misschien was dat wel typerend voor het mooie van deze dag: Ik hou ervan als mensen met kunstenaarsogen kunnen kijken en iets nieuws zien. Iets dat andere mensen wellicht niet snel zien. Een kleurrijk patroon op een leeg bord, een wijnkoeler in een bloempot. 
Is dat niet precies hoe kunst begint, door anders te kijken?